احكام مساقات ومغارسه ( مسأله 2246 ) : اگر انسان با كسى به اين قسم اتفاق ببندد ، كه مثلا درختهاى ميوه‌اى را كه ميوه آن مال خود أو است ، يا اختيار ميوه‌هاى آن با أو است تا مدت معينى به آن كس واگذار كند كه تربيت نمايد وآب دهد وبه مقدارى كه قرار مىگذارند از ميوه آن بردارد ، اين معامله را مساقات مىگويند . ( مسأله 2247 ) : معامله مساقات در درختهائى كه ميوه نمىدهد ، در صورتي كه حاصل ديگرى داشته باشد ، مثل برگ وگل كه داراى ماليت قابل توجهى باشد - مانند درخت حنا كه از برگ آن استفاده مىكنند - صحيح است . ( مسأله 2248 ) : در معامله مساقات لازم نيست صيغه بخوانند بلكه اگر صاحب درخت به قصد مساقات آن را واگذار كند وكسى كه كار مىكند به همين قصد مشغول كار شود ، معامله صحيح است . ( مسأله 2249 ) : مالك وكسى كه تربيت درختها را به عهده مىگيرد ، بايد بالغ وعاقل باشند وكسى آنها را مجبور نكرده باشد ، ونيز بايد سفيه نباشند يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند ، وهمچنين مالك نبايد مفلس باشد ولى اگر باغبان مفلس باشد در صورتي كه مساقات مستلزم تصرف أو در اموالى كه از تصرف در آنها منع شده نباشد ، اشكال ندارد . ( مسأله 2250 ) : مدت مساقات بايد معلوم باشد ، وبايد مدت بقدرى باشد كه در آن مدت بدست آمدن حاصل ممكن باشد ، واگر أول آن را معين كنند وآخر آن را موقعى قرار دهند كه حاصل بدست مىآيد صحيح است . ( مسأله 2251 ) : بايد سهم هر كدام نصف يا ثلث حاصل ومانند اينها